आज,
२०८१ साल असोज २३ गते,
पुरेत बाजेको निम्ति षष्टीको दिन,
दशैँ मनाउनेहरूको निम्ति दशैँ सुरु हुन अघिको दिन,  
दशैँ नमनाउनेहरुको निम्ति बिदा सुरु हुने दिन, 
मेरो निम्ति,
फेरी अर्को शिशिर-वसन्तको यात्रा सुरु गर्ने दिन,
साथीहरू भन्ने गर्थे,
आडम्बर देखाउनै भएपनि मैले केक र मोमबत्ती बाल्नुपर्छ रे,
दुनियाँलाई देखाउनै भएपनि मैले मिठाई बाँड्नुपर्छ रे;
मर्दा-मर्दै बाँचिरहेको अनि बाँच्दा-बाँच्दै मरिरहेको समयमा,
फोस्रो आडम्बर र देखावटी शोख कसरी पो देखाउनु।

देखेका, सुनेका, टुटेका, फुटेका,
सकिनसकी अडिएका एक थान सपनाहरू, 
दूर्गन्तव्यमा पुग्ने अठोटको साथ, 
एउटै गति, लय र सुरमा,
अगाडी पछाडी, दायाँ बायाँका बादलहरू
छिचोल्ने प्रयास गर्दा गर्दै- 
अड्किरहेको,
अनकन्टारको जंगलमा, अल्झिरेहेको बन्धनमा, 
निरन्तर अघि बढिरहेको, शिखर छुने सोच, 
हुनु-नहुनुको आभाषमा, केही बन्ने प्रयास। 

सोचेका, सिंचेका, हलुका, गार्हो,
रित्तिएका हज्जार खुसीहरू, 
सजिएका विपनाहरू, वैरङ्गी सपनाहरू, 
संसारलाई जित्ने रहर, शिखर चढ्ने अहम्,
प्राप्तीको आश, अभावको त्रास, त्याग र भोग, 
फरक फरक पारामा बाँधिएका यथार्थहरू;
सबै पाएर पनि केही नपाए जस्तो,
सबै भएर पनि केही नभए जस्तो,
केही गुमाए जस्तो, केही हराए जस्तो,
संसार जित्ने प्रतिस्पर्धामा भाग नै नलिइ हारेर,
अनवरत चलिरहेको पाहडी मन: अस्तित्व यात्रा। 

इच्छा-अकांछा, संघर्ष-आत्मस्विक्रृतिका,
आशा, अभिलाषा, अस्तित्वका तानाबानाहरू, 
के के न थाह छ भन्दै डुक्रने यो बुद्धी, 
के के होला कि भन्दै सुस्कने यो सुद्धी, 
अशान्त मन, व्यथा र बेदना, 
एक मुरी आँधिपुराणहरू, 
केही नहुनुमा नै केही हुनु रहेछ,
भनेर जान्दा जान्दै पनि रित्तोपनमा तड्पने मन, 
थाह छ अब यहि, थाह छैन सबै केही, 
जे हुँ जस्तो हुँ, स्विकार्दै आफुलाई, 
अस्तित्व खौज्दै-हराँदै-भुल्दै,
जिन्दगी रमिरहेको थियो,
समय यन्त्रले सम्झनाहरू बजाइदिएछ, सुचना तन्त्र,
हिजोको, भविष्यको, फेरि अर्को जन्मदिनको, 
खुल्चेको मनलाई सुल्झ्याउने उल्झान: 
आत्मआलोचना को कविता,
बस यही हो मेरो जन्मदिनको सेलेब्रेसन।


नोट: कविताको सुरुका हरफहरू मदन भन्डारीको 'आज मेरो जन्मदिन' कविता बाट।