(ऐनाभित्रको काल्पनिक म, ऐनाबाहिरको वास्तविक म बीचको संवाद)

आजको रात
आकाश स्थिर छ;
जुनको उज्यालो धुमिल छ
र तिमी पनि थकित छौ।

रात चकमन्न छ
कोठा चुपचाप;
भित्तेपात्रोले काँचुली फेरेसँगै
घडीहरू पनि थाकेर बसेका छन्।
भित्ताको छायाँ- एउटा अदृश्य आकृति बनेर
तिमीलाई- तिमी हुनुको आभास दिइरहन्छन्।

चिसो सतहपारि यो ऐनाभित्रैबाट
तिमीरुपी म; तिमीलाई नै हेर्दैछु।

तिमी- आफैँसँग कुरा गरिरहेका छौ
जसरी छायाँले छायाँसँग गर्छ।
म- सुनिरहेको छु, साससँग तौरिँदै
छालाभित्र चलिरहेका अधुरा संवादहरू।

सहरको कोकोहोलोको अस्तित्वविहीन हुलमा;
जब- सोचमग्न, आफ्नै अस्तित्वको खोज गर्छौ,
तब- आफ्ना हरेक गल्तीहरूको गन्ती गर्छौ।
जसरी- रुखले हरेक पतनलाई
शरदमा झरेका पातको नामले
हिउँदभरि सम्झन्छ।

म सुन्छु- तिम्रो हड्डीहरूको आवाज;
उनीहरू भन्छन्, “होस्टे, हैंसे। होस्टे, हैंसे।”

हड्डीभन्दा गहिरो ठाउँमा
एक्कासि अर्को डर पलाउँछ;
तिमी आफू बन्ने डर।

जुन डरलाई त धेरै पहिलेदेखि
तिमीले आफ्नो साथी बनाएका छौ।
जो- तिमीसँगै बस्छ, तिमीसँगै हिँड्छ,
तिम्रो काँपिरहेको छायामा,
तिम्रा ओठभित्रका सासहरूमा।

रातको सन्नाटा कोठाभरि छ;
एउटा आशाको झिनो त्यान्द्रो बोकेर;
शायद बाहिर बिहान सुरु हुँदैछ
तिमी रातको त्यही ऐनाभित्र
अझै कतै अड्किरहेको पाउँछौ।
तिम्रा अन्तर्मनका आवाजहरू म
पानीझैँ ओसिलो मौनताले भिजेका भेट्छु।

तिमी सोच्छौ;
कति जन्महरू बिर्सन बाँकी
आफ्नै गल्तीहरू सम्झँदै,
कति मरणहरू बाँच्न बाँकी
केवल विगतका उत्तर खोज्दै।
दुखाइ केवल पीडा होइन,
दुखाइ- साक्षी हो,
प्रत्येक आँसु- अर्को कविता
जसले तिमीलाई धरातल फर्काउँछ।

न्यानो, सजीव पीडाहरू;
जहाँ- आँसुले आँखाको ढुसी फुकाउँछ,
जहाँ- हरेक चोटहरूलाई जीवनले
नयाँ कविताको पानामा बदल्छ।
जहाँ- तिमी आफू नहुनुको पीडा महसुस गर्छौ,
जसले- अझै तिमीलाई जिजीविषा सिकाइरहेका छन्।

जीवनले अर्थ खोज्दैन,
मात्रै उपस्थितिको आग्रह गर्छ।
जब आत्मा निरन्तर प्रश्न गर्छ;
“के बाँच्नु नै सजाय हो?”
म ऐनाको सतहमा रगतले लेखिदिन्छु,
“तिमी यहाँ छौ। तिमी अहिले छौ।
तिमी छौ। तिमी छौ। तिमी छौ।”

तिमी उपस्थित हुन्छौ,
आफ्ना- थकानसँग, मौनतासँग,
आफ्ना- गल्तीहरू, डरहरूसँग।
न कसैले तिमीलाई बुझ्न सक्यो
न तिमीले कसैलाई बुझाउन
जीवनको गहिराइ कस्तो अनौठो!
शरीरको दुखाइ बुझाउनै नसकिने।

बिहान बिस्तारै झ्यालबाट तिमीलाई चियाएर हेर्छ,
बिहानको पहिलो घाम- पुराना घाउहरूमा पस्छ
हावा भित्रिन्छ; थकानजस्तो, तर नयाँ।

तिमी माफ गर्छौ- ती आँखाहरूलाई
जसले तिमीलाई गलत पढे,
ती हातहरूलाई- जसले तिम्रा साथ छाडे।
म ऐनाभित्रै सुन्छु
बिहानीको पहिलो आवाज;
“म माफ गर्छु आफैँलाई पनि
अघिल्ला गल्तीहरू, मौनहरू,
आकांक्षाहरू, थकानहरू
सबैलाई।”

छतमा पहिलो उज्यालो
शान्त झरेको छ।
तिमी बिस्तारै उठ्छौ;
म बसेको ऐना
तिम्रो सासले धुमिल बन्दै जान्छ।
तिम्रो नाङ्गो मनले जब बिहानीको
पहिलो शीतलाई छुन्छ,
तिमी नयाँ यात्रामा निस्कन्छौ
अर्थ नखोजी, छायाँसँग।

तिमी बुझ्नेछौ; स्थिरता असम्भव छ,
तर सुन्दरता हरेक बिहान सम्भव हुन्छ।

अन्ततः
ऐनाले तिम्रो अनुहार बोक्दैन
अब त्यहाँ, तिम्रो आत्मा झल्किन्छ;
ऐनाभित्रको घामको झिल्कोमा
म लुप्त हुन्छु, तिमी बाँच्छौ;
अरू धेरै जन्मदिनहरूका निमित्त।

जानुअघि म भन्छु;
“तिमी बाँच्न छाड्ने छैनौ,
तिमी आफू हुन छोड्ने छैनौ,
तिमीभित्रको तिमीका लागि
अनि ऐनाभित्रको मेरा लागि।”

उही
तिम्रै नाममा,
तिम्रै लागि,
तिमी स्वयम्,
ऐनाभित्रको म।

जमैका, न्युयोर्क