मलाई माफ गर,
म तिमीलाई
कुनै स्फटिकको राजालाई जस्तै
दुई हातले समात्न सक्दिन।
म तिमीलाई बाँध्न सक्दिन।

तिमी त
मेरो सोचको धारमा बग्ने
एउटा अनाम उज्यालो हौ,
जसलाई समाउने प्रयासमा
म आफैँ हराउँछु।

मेरो प्रेम
केवल तिम्रो संसारलाई 
उज्यालो बनाउने चाहन होइन।
यो त मात्रै
छायाँसँग बस्ने
एउटा शान्त अभ्यास हो।

र आज
यसले मलाई दुखाउँदैन,
मात्र थोरै थकान दिन्छ।
म बारम्बार नदोहोऱ्याउन चाहन्छु,
तर मनले आफैँ दोहोर्‍याइरहन्छ।
जसरी नदीले
आफ्नो किनार रोज्दैन,
तर बगिरहन्छ।

अघोषित माया!
तिमी त 
झ्यालमा अड्किएको
चिसो उज्यालो,
काँचको प्रकाश,
जसको न आदि छ, न अन्त्य।
जसलाई छुन खोज्दा
आफ्नै छायाँ मात्र फर्किन्छ।

सायद यही कारण हो,
म तिमीलाई छुन डराउँछु,
तर नछोएर नै
तिमीलाई सुरक्षित राख्न खोज्छु।

ओ! तिम्रो अव्यक्त हाँसोका रेखाहरू!
ती रेखाहरूले
कुनै अनुहार कोर्दैनन्,
मेरो मौनता कोर्छन्।
र त्यो मौनले
मभित्रका सबै घडीहरू
एकैचोटि रोकिदिन्छ।

समय यहाँ 
कुनै सीधा रेखा होइन,
यो त पानीजस्तै बग्छ
अचानक नरम,
अस्थिर,
र गहिरो।

असमाप्त प्रेम,
म जीउँदै छु एकान्तको लयमा।
दिनहरू चल्छन्,
तर समय हिँड्दैन।
चेतनाको एउटा छाल आउँछ,
तिम्रो यादलाई किनारमा छोड्छ,
र फेरि आफ्नै गहिराइतिर फर्कन्छ।

यो कुनै अधुरो कथा होइन।
यो त कथा सुरु हुनुअघि
मस्तिष्कमा उठ्ने 
त्यो मसिनी कम्पन हो,
जहाँ कलम रोकिएको हुन्छ।
पुरानो घडीको टिक–टिक जस्तो-
निरन्तर,
नदेखिने,
तर सधैँ उपस्थित।

म तिमीलाई 
परिवर्तन गर्न चाहन्नँ।
म तिमीलाई 
'बुझ्न' पनि चाहन्नँ,
किनकि 
तिमी त्यो भूलभुलैया,
जहाँ म हराउन मात्र चाहन्छु,
बाटो भेट्टाउन होइन।
साहस त केवल तिनलाई चाहिन्छ,
जो किनारामा बसेर
डुब्न डराउँछन्।

असार प्रेमको यो पसलमा
म अझै उभिएको छु।
किन्ने कुनै मन छैन,
र अब फर्कने कुनै ठाउँ छैन।

ए! सुनहरी स्वप्न।
म बाहिर निस्केर नदी हेर्छु,
आकाश हेर्छु,
आफ्नै सास सुन्छु,
र बल्ल बुझ्छु-
पूर्णता भनेको केही पाउनु होइन रहेछ।
पूर्णता त-
सबै कुरा रित्तिएर पनि
यो साँझलाई,
यो हावालाई,
र यो अभावलाई
विपनामा मुस्कुराएर 
स्वीकार गर्नु रहेछ।

अघोषित माया,
सायद प्रेमको अन्तिम सत्य यही हो-
जहाँ कोही कसैको हुँदैन,
तर कोही पनि
एक्लै हुँदैन।

हामी दुई किनार हौँ,
जो कहिल्यै जोडिँदैनन्,
तर त्यही नजोडिनुले नै
यो नदीलाई 
बग्ने बाटो दिएको छ।

-	जमैका, न्युयोर्क
जनवरी ८, २०२६