- a poem on the nomad who fears home is no longer there

मैले नहिँडेको ठाउँ कतै बाँकी छैन,
तर पुग्ने ठाउँ चाहिँ अब एउटै छैन।

घर त एउटा बानी थियो,
खिया लागेको चुकुलको कऱ्याककुरुक्,
आमाको कहिल्यै नसकिने गन्ती,
बिहान उठ्नासाथ
खुट्टाले चिन्ने भुइँको चिसो।
खाँबोमा कोरिएको मेरो उचाइको भ्रम।

आमाका अक्षर आउँछन्:
बाटो ढलान भयो।
आँप ढल्यो रे।
छिमेकको त्यो केटो,
अब त छोराको बुवा भयो।

म पढ्छु।
केही भन्दिनँ।
राखिदिन्छु चिठी।
मरेको मान्छेको खबरमा
मान्छे चुप लाग्छ, त्यसरी नै।

जाऊँ कि?
बाटो उतै छ,
कुकुरजस्तो, बफादार, पर्खिरहेको।

तर म जान्दछु,
म पुग्दा
मेरो घरले मलाई चिन्ने छैन।

भित्ता पोतिएको हुनेछ।
चौखटले मलाई नचिनी बस्नेछ।
चुकुल अहिले कसैले तेल हालिसक्यो होला।
बत्तीको स्विच अर्कैको हातले भेट्टाउने छ।
र म उभिनेछु,
पाहुना भएर,
आफ्नै आँगनमा।

त्यसैले हिँड्छु, फर्किन्नँ।
यो दूरीमा मात्र
घर उही आकारमा बाँच्छ,
अर्थात् सकिएको।
अर्थात् मेरो।

कुनै-कुनै रात
स्टेसनसम्म पुग्छु।
टिकट हत्केलामा भिज्छ।
सहरको नाम मुखमा अल्झन्छ, ढुङ्गाजस्तो।
अनि फर्किन्छु।

कोही मान्छे
मैले नदेखेको कोठामा आँखा खोल्छ।
पानी उमाल्छ।
मेरो बाल्यकाल टाँगिएको डोरीमा
आफ्ना लुगा सुकाउँछ।
लुगा हावामा फुल्छन्, अर्कै फर्केर।

ऊसँग सिङ्गो दिन छ।
मसँग एउटा झ्याल,
वर्षौंदेखि बन्द छ भनी
मैले मनमा टाँसेर राखेको।

रात पर्छ।
उसको घरमा बत्ती बल्छ।
म टाढाबाट हेर्छु,
मेरै झ्याल,
अर्कैको उज्यालोले भरिएको।

मूलढोका कराउँदैन।
पानी उम्लिरहन्छ।
मैले मनको कुनामा हरियै बचाएको रूख
कति साल भयो, कसैको चुलोमा दाउरा,
खरानी भइसकेको।